tŏlĕrābĭlis — Lewis & Short
tŏlĕrābĭlis, e, adj.tolero.
amicitiae si tolerabiles erunt, ferendae sunt,Cic. Lael. 21, 78:
tolerabilis conditio servitutis,id. Cat. 4, 8, 16:
genus rei publicae,id. Rep. 1, 26, 42:
fenus,id. Att. 6, 1, 16:
hoc utcumque tolerabile: gravius illud quod, etc.,Plin. Ep. 5, 5, 2:
regi tolerabili, aut, si vultis, etiam amabili,Cic. Rep. 1, 28, 44; cf.
orator,id. Brut. 48, 178:
oratores,id. de Or. 1, 2, 8:
Minucius jam ante vix tolerabilis,Liv. 22, 27, 1:
non tolerabile numen,Verg. A. 5, 768:
habitus,Val. Max. 4, 1, 1.—Comp.:
senectus,Cic. Sen. 3, 8:
tolerabilius est sic dicere, etc.,id. de Or. 1, 50, 218.—Sup.:
sententia,Dig. 28, 5, 18. —
but cf. tolerabiliter, 2.): homo,Ter. Heaut. 1, 2, 31:
quas (oves) ille tempore auctumni ratus adhuc esse tolerabiles,i. e. able to support the winter, Col. 7, 3, 14.—Adv.: tŏlĕrābĭ-lĭter.
facere aliquid,Col. 11, 2, 85:
dicere,id. 2, 2, 3:
dare veratrum,Cels. 2, 13.—
etenim si dolores eosdem tolerabilius patiuntur,Cic. Fin. 3, 13, 42; so,
tolerabilius ferre igniculum desiderii,id. Fam. 15, 20, 2.