uspĭam — Lewis & Short
uspĭam, adv.us-piam, v. usque,
usquam): sive est illa (lex) scripta uspiam, sive nusquam,Cic. Leg. 1, 15, 42:
si avenam uspiam videris,id. Fin. 5, 30, 91: non dubitabam, quin te ille aut Dyrrhachii aut in istis locis uspiam visurus esset, id. Att. 1, 17, 2:
utrum consistere uspiam velit, an mare transire, nescitur,id. ib. 7, 12, 2:
malo esse in Tusculano aut uspiam in suburbano,id. ib. 16, 13, b, 1:
perscrutabor fanum, si inveniam uspiam Aurum,Plaut. Aul. 4, 2, 13:
ne uspiam insidiae fient,id. Mil. 3, 1, 2:
metuo ne opsint mihi, neve opstent uspiam,id. ib. 4, 2, 6.—With gen.:
nec uspiam ruris reperitur ille,App. M. 7, p. 119:
scripturarum,Aug. Ep. 164, 7.—