vĭcārĭus — Lewis & Short
vĭcārĭus, a, um, adj.vicis,
vicaria fides amicorum supponitur,Cic. Rosc. Am. 38, 111:
manus,Quint. Decl. 6, 21:
corpus,id. ib. 16, 7:
mors,Hyg. Fab. 243; Quint. Decl. 9 fin.—
succedam ego vicarius tuo muneri,Cic. Verr. 2, 4, 37, § 81; 2, 3, 38, § 86; id. Mur. 37, 80; id. Sull. 9, 26; id. Fam. 16, 22, 2; Liv. 29, 1, 8; Hor. C. 3, 24, 16; Dig. 26, 7, 39, § 16:
diligentiae meae,Col. 11, 1, 5.—Esp., an adjutant or lieutenant to a military commander, Cod. Just. 12, 51, 9:
tribuni,a vice - tribune, Treb. Pol. Trig. Tyr. 10, 4.—An under-servant, underslave kept by another slave, Plaut. As. 2, 4, 28; Hor. S. 2, 7, 79; Mart. 2, 18, 7; Dig. 9, 4, 19; 15, 1, 17; Inscr. Marin. Fratr. Arv. 687; cf.
of the vicarii of such vicarii,ib. 775.—
se pro conjuge vicariam dare,Sen. ad Helv. 19, 5.