admŏnĭtĭo — Lewis & Short
admŏnĭtĭo, ōnis, f.admoneo.
illud ne indignuin quidem admonitione, ingens in epilogis verti discrimen,Cic. Quint. 6, 1, 37:
tanta vis admonitionis inest in locis, ut, etc.,id. Fin. 5, 1:
qua admonitione succurrit quod Varro tradit, etc.,Plin. 19, 1, 2, § 8:
unius admonitione verbi in memoriam reponuntur,Quint. 11, 2, 19:
unius admonitione verbi,id. 6, 1, 37.—Hence, transf.: admonitio morbi, or doloris, the returning sensations of a former sickness:
si qua admonitio doloris supersit,Plin. 25, 8, 49, § 88:
admonitionem morbi sentire,id. 24, 17, 101, § 158.—
v. admoneo, 1.): admonitio et praeceptum,Cic. Off. 1, 40 fin.; so id. de Or. 2, 70: si aliter sentirem certe admonitio tua me reprimere aut si dubitarem, hortatio impellere posset, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 4.—
plures admonitione notavit,Suet. Aug. 39:
admonitio fustium,Dig. 48, 19, 7.