ăd-orno — Lewis & Short
ăd-orno, āvi, ātum, 1, v. a.,
esp. freq. in Plaut. and Cic.): quin tu mihi adornas ad fugam viaticum,Plaut. Ep. 5, 1, 9:
nuptias,id. Cas. 2, 6, 67; so also id. Aul. 2, 1, 35:
fugam,Ter. Eun. 4, 4, 6 (cf.:
fugam aut furtum parat,id. Phorm. 1, 4, 14):
maria classibus et praesidiis,Cic. Imp. Pomp. 12, 35:
forum comitiumque adornatum, ad speciem magnifico ornatu, ad sensum cogitationemque acerbo et lugubri,Cic. Verr. 2, 1, 22:
ut accusationem et petitionem consulatus adornet atque instruat,prepare, id. Mur. 22, 46:
testium copiam,to produce, id. Clu. 6:
invenire et adornare comparationem criminis,id. ib. 67:
contra haec Pompeius naves magnas onerarias adornabat,Caes. B. C. 1, 26:
omni opulentiā insignium armorum bellum adornaverant,Liv. 10, 38.—Anteclass. constr. with inf.:
tragulam in te inicere adornat,Plaut. Ep. 5, 2, 25.—And absol.:
adorna, ut rem divinam faciam,Plaut. Rud. 4, 6, 2; Ter. Eun. 3, 5, 34.—
(Numa) flaminem insigni veste et curuli regiā sellā adornavit,Liv. 1, 20:
triumphum,Vell. 2, 122; so Suet. Aug. 29; id. Tib. 43; id. Calig. 45; id. Ner. 12; 38: Curt. 3, 3, 13; 17 al.—Trop.:
tantis adornatus virtutibus,Vell. 2, 2:
praecipuis donis,id. 2, 121:
bene facta suis verbis,Plin. Ep. 1, 8, 15:
adornata verbis,Tac. A. 1, 52:
legem leviter (sc. verbis) adornabit, ut justam,Quint. 7, 1, 47.—Hence, * ădornātē, adv.: declamabat splendide atque adornate, brilliantly and elegantly (opp. circumcise ac sordide), Suet. Rhet. 6.