rĕ-prōmitto — Lewis & Short
rĕ-prōmitto, mīsi, missum, 3, v. a.
repromittam istoc tibi nomine solutam rem futuram,Plaut. As. 2, 4, 48; id. Curc. 5, 2, 67; Cic. Rosc. Com. 13, 39; Suet. Claud. 20; Just. 22, 2, 5.—
non mehercule, inquit, tibi repromittere istuc quidem ausim,Cic. Brut. 5, 18: ad hunc gustum totum librum repromitto. Plin. Ep. 4, 27, 5; Suet. Tib. 17.— *
imperaturum repromittens,Suet. Oth. 4.