dē-fervesco — Lewis & Short
dē-fervesco, fervi and ferbui (defervi,
Ter. Ad. 1, 2, 72; Cic. Clu. 39, 108; id. Or. 30, 107; Cato R. R. 96, 1; Plin. Ep. 9, 16, 2 al.:deferbui,Cic. Cael. 18, 43; 31, 77; Col. 12, 20, 2 et saep.), 3, v. n. (post-Aug.), to cease boiling, leave off raging.
ubi lupinus deferverit,Cato R. R. 96:
aestus,Varr. R. R. 2, 2, 11:
dum musteus fructus defervescat,Col. 9, 15 fin.; cf.:
deferbuit mustum,id. 12, 38, 3; 12, 20, 2:
ubi caelum enituit et deferbuit mare,Gell. 19, 1, 7.—
elsewh. rare): ut ulciscendi vim differant in tempus aliud, dum defervescat ira: defervescere autem certe significat ardorem animi invita ratione excitatum,Cic. Tusc. 4, 36 fin.:
sperabam jam defervisse adolescentiam,Ter. Ad. 1, 2, 72; cf.:
cum adolescentiae cupiditates defervissent,Cic. Cael. 18, 43; id. Or. 30, 107:
quasi deferverat oratio,id. Brut. 91 fin.:
hominum studia defervisse,id. Clu. 39:
dum defervescat haec gratulatio,id. Fam. 9, 2, 4; Plin. Ep. 9, 13, 4:
regis indignatio deferbuerat,Vulg. Esth. 2, 1.—
novi versiculi ut primum videbuntur defervisse,Plin. Ep. 9, 16 fin.