dē-mīror — Lewis & Short
dē-mīror, ātus, 1,
haec ego vos concupiisse pro vestra stultitia non miror: sperasse me consule assequi posse demiror,Cic. Agr. 2, 36, 100; id. Att. 15, 1; id. Fam. 7, 27;
with person or thing as object (ante- and post-class.): eum demiror non venire ut jusseram,Plaut. Merc. 4, 2, 7:
responsum ejus demiratus,Gell. 2, 18, 10: so,
audaciam eorum,id. 3, 7, 12:
has ejus intemperies,id. 1, 17, 2: *)optikh\ facit multa demiranda id genus, id. 16, 8, 3.—
demiror qui sciat,Plaut. Am. 2, 2, 133; cf. Ter. Heaut. 2, 3, 121:
demiror quid sit,Plaut. As. 1, 1, 68; cf. id. Stich. 1, 3, 109; Ter. Hec. 4, 1, 14; and:
quid mihi dicent? demiror,id. Phorm. 2, 1, 5:
demiror, ubi nunc ambulet Messenio,Plaut. Men. 5, 1, 6.