occĭpĭo — Lewis & Short
occĭpĭo, cēpi (coepi), eptum, 3 (
occepsit for occeperit,id. As. 4, 1, 49), v. a. and n. ob-capio, to begin, commence any thing (not in Cic. or Cæs.).
nunc quod occepi, obsonatum pergam,Plaut. Mil. 3, 1, 154:
cantationem,id. Stich. 5, 5, 19:
quaestum,Ter. And. 1, 1, 52:
sermonem cum aliquo,id. Eun. 4, 1, 8:
magistratum,to enter upon, Tac. A. 3, 2; 6, 45; Liv. 3, 19; 4, 37.—Pass.:
istuc quicquid est, quā hoc occeptum est causā, loquere,Ter. Heaut. 4, 1, 36; Plaut. Ps. 4, 1, 49.—
ne aliam rem occipiat loqui,Plaut. Trin. 4, 3, 35:
agere armentum,Liv. 1, 7:
concubia vexillum flagitare occipiunt,Tac. A. 1, 39; id. H. 2, 16.—Pass.:
(fabula) occepta est agi,Ter. Eun. prol. 22.—
a meridie nebula occipiebat,Liv. 29, 27, 6 Hertz (Weissenb. excepit):
modo dolores occipiunt primulum,Ter. Ad. 3, 1, 2:
hiems,Tac. A. 12, 12:
juventas occipit puero,Lucr. 5, 889.—
ita ut occepi, si animum advortas, dicam,Plaut. Trin. 4, 2, 52 Brix ad loc.; id. Stich. 4, 2, 1; id. Curc. 1, 1, 43 al.