quămobrem — Lewis & Short
quămobrem (or quăm ob rem), adv.quam-ob-rem (class.).
I Interrog., for what reason? on what account? wherefore? why? Am. Scelestissumum te arbitror. So. Nam quamobrem? Am. Quia, etc., Plaut. Am. 2, 1, 2:
quem ad finem? ... quamobrem? quam ob causam?Cic. Verr. 2, 5, 29, § 75; id. Fin. 1, 5, 15.— In indirect questions: cum quaereret quam ob rem Ariovistus non decertaret. Caes. B. G. 1, 50. —
II Rel., from which cause or reason, wherefore, why:
hoc est homini, quamobrem vitam amet,Plaut. Ps. 5, 1, 11; id. Most. 2, 1, 66; id. Aul. 4, 10, 6:
multae sunt causae, quamobrem cupio abducere,Ter. Eun. 1, 2, 65; Cic. Fam. 3, 10, 1:
verum illud est, quamobrem haec commemorarim,Cic. Verr. 2, 4, 60, § 135: si res reperietur, quam obrem videantur, id. Rosc. Am. 3, 8; id. Caecin. 33, 96.—
2 At the beginning of a sentence, as a particle of transition, on which account, for which cause, wherefore:
quamobrem quaeso a vobis, Asiatici testes,Cic. Fl. 27, 65:
quamobrem quoniam, etc. ... utar eā clausulā, etc.,id. Fam. 2, 4, 2; 10, 10, 1.